یایلا چیست؟ فرار تابستانی به دامان طبیعت ترکیه
در ترکیه، یایلا چیزی بیش از یک چراگاه بلند است—شیوهای از زندگی فصلی است. هنگامی که دشتها زیر آفتاب آناتولی میسوزند، چوپانها و گلههایشان به فلاتهای خنک میروند جایی که چمن تا اواخر شهریور سبز میماند. خانوادهها گلیم، دیگهای مسی و کرهسازهای چوبی خود را میبندند و به یایلا اِوی (خانههای یایلا) سنگی یا چوبی نقل مکان میکنند و به ریتمهای قدیمیتر چراندن، دوشیدن و پنیرسازی برمیگردند.
این راهنما یک مسیر چرای تابستانی آزاد را از ارتفاعات ناهموار ارزروم در شرق ترکیه تا مراتع معطر به کاج بالای موغلا در جنوب غربی دنبال میکند. با چوپانها ملاقات خواهید کرد، پنیرهایی را میچشید که هنوز از قالب گرم هستند، به پیکنیکهای روستایی میپیوندید و هوای کوهستانی چنان تازهای تنفس میکنید که گویی کشوری دیگر است. بهترین ماهها برای این سفر خرداد تا شهریور است، زمانی که جادهها باز و یایلا زنده است.
برای لذت بردن از آن لازم نیست کوهنوردی کارکشته باشید. بسیاری از یایلاها با خودرو از طریق جادههای آسفالته یا شنی نگهداریشده قابل دسترسی هستند، با مهمانخانههای روستایی و اردوگاههای خانوادگی در طول مسیر. آنچه نیاز دارید کنجکاوی، تمایل به آرامتر شدن و احترام به مردمی است که اینجا خانه تابستانیشان است.
ارزروم: جایی که مسیر پنیر آغاز میشود
ارزروم خودش روی یک فلات بلند قرار دارد، اما جادوی واقعی در یایلاهای اطراف است—پالاندوکن، کاندیلی و مراتع دورافتاده به سوی ایسپیر و شنکایا. اینجا گوسفندان و گاوها از آویشن وحشی، پونه کوهی و گلهای آلپی میچرند و شیر پیچیدگی گیاهی میگیرد که در هر تکه پنیر طعم آن را میچشید.
پنیر شاخص منطقه چچیل پنیری ارزروم است، پنیری رشتهای و کمی شور که به رشتههای نازک کشیده میشود و به طور سنتی در نسیم کوهستان آویزان میشود تا خشک شود. گنج محلی دیگر جیویل پنیری است، پنیری تازه و ترش که اغلب در صبحانه با عسل و لواش گرم سرو میشود. در خرداد و تیر میتوانید خانوادههایی را ببینید که پنیر را در دیگهای بزرگ مسی روی آتش چوبی درست میکنند و در سپیدهدم مایه پنیر را در شیر گرم هم میزنند.
برای تجربه آن، در روستایی مانند اوزوندره یا تورتوم اقامت کنید، جایی که مهمانخانههای کوچک اتاقهایی در خانههای سنگی قدیمی ارائه میدهند. از آنجا با ماشین یا پیاده به یایلاها بروید و همیشه قبل از ورود به مراتع خصوصی اجازه بگیرید. بسیاری از خانوادهها از مسافران کنجکاو استقبال میکنند—بهویژه اگر با لبخند و چند کلمه ترکی وارد شوید.
«یایلا آشپزخانه تابستانی، داروخانه و تعطیلات ماست،» میگوید آیشه، همسر یک چوپان نزدیک تورتوم. «وقتی مهمان میآید، آنچه داریم را تقسیم میکنیم—پنیر، نان، چای و منظره.»
پیکنیک با خانوادههای روستایی: آداب و لذت
کمتر تجربهای روح یایلا را مانند پیکنیک روستایی به تصویر میکشد. خانوادهها گلیمها را روی چمن پهن میکنند، گوجهفرنگی، خیار، زیتون، پنیر تازه و گُزلمه (نان تخت پرشده) که روی ساج قابل حمل پخته میشود را میچینند. چای مدام روی یک اجاق گاز کوچک یا روی آتش باز دم میکشد. بچهها گوسفندان را دنبال میکنند و همیشه کسی یک ساز یا رادیو میآورد.
اگر دعوت شدید که بپیوندید—و اگر با احترام بمانید احتمالاً دعوت میشوید—اینگونه درست انجامش دهید. یک هدیه کوچک بیاورید: میوه تازه، چای خوب یا شیرینی از نزدیکترین شهر. آنچه تعارف میشود را بپذیرید، حتی فقط یک جرعه چای یا یک لقمه پنیر؛ رد کردن میتواند مانند طرد شدن به نظر برسد. قبل از قدم گذاشتن روی گلیم پیکنیک کفشهایتان را درآورید. قبل از عکس گرفتن از افراد اجازه بگیرید، بهویژه از زنان و کودکان و بعد از عکسبرداری تصاویر را به آنها نشان دهید.
بیش از حد خوشآمدتان را ماندگار نکنید. بعد از یک یا دو ساعت گفتگو و غذا، صمیمانه از میزبانان تشکر کنید—«چوک تشکور ادریم، چوک لذتلیایدی» (خیلی متشکرم، خیلی خوشمزه بود)—و ادامه دهید. اگر وسیله نقلیه دارید، تعارف به بردن یکی از اعضای خانواده که به روستا میرود لطف مهربانانهای است. و اگر واقعاً خوششانس باشید، با یک تکه پنیر پیچیده در پارچه بدرقه میشوید.
در جاده: تدارکات، جادهها و بهترین زمان
فصل یایلا از خرداد تا شهریور ادامه دارد و تیر و مرداد پرجنبوجوشترین زمان است. برف میتواند تا اواخر اردیبهشت روی گردنههای بلند بماند و تا اواسط مهر برمیگردد، پس برنامهریزی کنید. جادههای یایلاهای محبوب—مانند آنهایی که بالای ارزروم، آرتوین، ریزه و طرابزون هستند—به طور کلی آسفالته یا شنی درجهیک هستند و در هوای خشک برای خودروی معمولی مناسباند. مسیرهای دورافتاده ممکن است به خودروی بلندشاسی یا راننده محلی نیاز داشته باشند.
فاصلهها قابل توجه است: ارزروم تا موغلا حدود ۱۴۰۰ کیلومتر است اگر مستقیم رانندگی کنید، بنابراین بهتر است این کار به عنوان یک سفر چند هفتهای یا به سفرهای جداگانه تقسیم شود. پروازهای داخلی ارزروم، طرابزون و موغلا (دالامان یا بودروم) را به هم متصل میکنند و به شما امکان میدهند بدون رانندگیهای خستهکننده فرهنگهای مختلف یایلا را بچشید. اجاره خودرو در هر منطقه بیشترین انعطاف را میدهد.
لباسهای لایهای بستهبندی کنید—دمای هوا در ارتفاع ۲۰۰۰ متری حتی در مرداد میتواند شبها به ۱۰ درجه سانتیگراد برسد. کفش محکم، بارانی، ضدآفتاب و پول نقد (بسیاری از خانوادههای یایلا و مهمانخانههای کوچک کارت قبول نمیکنند) بیاورید. یک کیف کمکهای اولیه پایه و هر داروی شخصی عاقلانه است، زیرا داروخانهها در ارتفاعات کم هستند. نقشههای آفلاین اساسی است؛ آنتن موبایل ضعیف است.
فراتر از ارزروم: یایلاهای دریای سیاه و آناتولی مرکزی
هنگامی که به سمت غرب حرکت میکنید، فرهنگ یایلا تغییر میکند. در کوههای کاچکار بالای ریزه و آرتوین، خانههای چوبی با سقفهای شیبدار، جنگلهای مهآلود و کویماک—یک غذای چسبناک از آرد ذرت و پنیر که در کره پخته میشود—خواهید یافت. یایلای آیدر محبوب اما تجاری است؛ جلوتر به پوکوت، سال یا گیتو بروید برای مراتع آرامتر و پنیرهای خانگی.
در آناتولی مرکزی، یایلای تاختالی نزدیک قیصریه و آلاداغلار مناظر متفاوتی ارائه میدهند: قلههای سنگی، چادرهای عشایری و تولوم پنیری شور که در پوست بز رسیده میشود. عشایر یوروک کوههای توروس هنوز با بزهایشان مهاجرت میکنند، پنیر در کیسههای پوستی درست میکنند و در چادرهای سیاه زندگی میکنند. پیوستن به آنها برای یک لیوان آیران نقطه برجسته هر تابستان در ترکیه است.
هر منطقه واژگان پنیری خود را دارد. در دریای سیاه، به دنبال تل پنیری و مینزی باشید. در توروس، تولوم حکمفرماست. در اژه، کچی پنیری (پنیر بزی) تازه و سپت پنیری (پنیر سبدی) خواهید یافت. چشیدن راه خود در سراسر فلاتها یک آموزش خوشمزه است.
موغلا: یایلای اژه با کاج و عسل
در نهایت، مسیر به موغلا میرسد، جایی که یایلا به اژه میرسد. اینجا، فلاتها در جنگلهای کاج پوشیده شدهاند و هوا بوی صمغ و آویشن وحشی میدهد. روستاهای یوروک اطراف فتحیه، مارماریس و داتچا هنوز گلهها را به یایلاهایی مانند قیزیلجهداغ، گوکچهاوواجیک و چاملی میفرستند. پنیر اینجا اغلب تازه، سفید و در آب نمک است، عالی با گوجهفرنگی، روغن زیتون و عسل کوهی.
پیکنیکهای تابستانی در موغلا یک امر خانوادگی است که اغلب زیر درختان چنار کهن کنار چشمه برگزار میشود. گُزلمه پر از سبزیهای وحشی و پنیر، کوفته کبابشده روی زغال و لیوانهای بیپایان چای خواهید یافت. عسل محلی—بهویژه از چاملی و داتچا—معروف است و زنبورداران اغلب آن را از غرفههای کنار جاده میفروشند. آن را با یک تکه پنیر بزی تازه برای یک دسر ساده و بینقص ترکیب کنید.
برای پیوستن با احترام به یک پیکنیک، همان آداب شرق را دنبال کنید: هدیه بیاورید، مهماننوازی را بپذیرید، قبل از عکس اجازه بگیرید و بیش از حد نمانید. در موغلا، بسیاری از یایلاها با دولموش (مینیبوس) از شهر قابل دسترسی هستند و بازدید بدون خودرو را آسان میکنند. جشنواره یایلای فتحیه در خرداد فصل را با موسیقی، رقص و چشیدن پنیر جشن میگیرد—شروعی عالی اگر با زندگی یایلا تازه آشنا هستید.
نکات عملی برای یک سفر محترمانه و پرپاداش به یایلا
چند عبارت ترکی یاد بگیرید. «مرحبا» (سلام)، «ناصلسینیز؟» (حالتان چطور است؟) و «چوک گوزل» (خیلی زیبا) راه زیادی میروند. چوپانها و خانوادههای روستایی تلاش را قدر میدانند، حتی اگر لهجهتان کامل نباشد.
اقتصاد محلی را حمایت کنید. پنیر، عسل، ماست و صنایع دستی را مستقیماً از خانوادهها بخرید. منصفانه بپردازید و چانهزنی تهاجمی نکنید—اینها معیشت هستند، نه سوغات توریستی. اگر در مهمانخانه یایلا اقامت میکنید، انعام کوچکی برای آشپز یا کودکی که چای میآورد بگذارید.
هیچ اثری باقی نگذارید. تمام زبالهها از جمله زبالههای آلی که بومی منطقه نیستند را با خود ببرید. اگر کمپ میزنید از آتشدانهای تعیینشده استفاده کنید و هرگز گلهای وحشی را نچینید یا دامها را مزاحم نشوید. به یاد داشته باشید که شما مهمان در یک چشمانداز کاری هستید.
انعطافپذیر باشید. زندگی یایلا از هوا، شیر و سنت پیروی میکند. ممکن است یک خانواده برای میزبانی از شما خیلی مشغول باشد یا جادهای شسته شده باشد. با جریان پیش بروید و با لحظاتی پاداش میگیرید که نمیتوانستید برنامهریزی کنید—مانند یک نمایش خودجوش پنیرسازی یا دعوت به عروسی در دره بعدی.
چه یک هفته بگذرانید چه یک ماه، مسیر یایلا از ارزروم تا موغلا فرصتی نادر برای چشیدن روح تابستانی ترکیه ارائه میدهد. کنجکاویتان را بستهبندی کنید، هدیهای بیاورید و آماده باشید که به دنیایی از هوای خنک، مهماننوازی گرم و پنیر فراموشنشدنی خوشآمد گفته شوید.
به فکر سفر به ترکیه هستید؟
اطلاعات تماس خود را به اشتراک بگذارید و یک کارشناس محلی تأیید شده با برنامهای مخصوص شما پیگیری خواهد کرد — رایگان، بدون هیچ تعهدی.

